Mostrando entradas con la etiqueta Vídeo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Vídeo. Mostrar todas las entradas
miércoles, 23 de marzo de 2011
Violeta, corto de animación
Cortometraje animado producido para el CEDHUL, en técnicas tradicionales de 2d.
Animación y puesta en escena de Alejandro Riaño.
Composición y postproducción de Alejandra Monsalve.
Hoy podemos contar esta historia gracias a las investigaciones de Laura Badillo y Viviana Bohorquez.
Guión de Paola Esteban.
Diseño sonoro de Francisco Lozano.
Narrado por Camila Peroni.
Dos meses de intenso trabajo y una gran experiencia.
Producido por EnPánico! estudio de animación, diseño de personajes Malo Skwichi! www.enpanico.com
Etiquetas:
Non ás guerras e ás armas,
Vídeo,
Violencia machista
martes, 1 de febrero de 2011
lunes, 21 de diciembre de 2009
martes, 10 de noviembre de 2009
il corpo delle donne. Documental sobre el cuerpo de las mujeres
VÍDEO
Traducción de Chiara Bagnoli
EL CUERPO DE LAS MUJERES es el título de nuestro documental de 25 minutos sobre el uso del cuerpo de la mujer en la televisión. Empezamos de una urgencia. La constatación que las mujeres, las mujeres reales, están desapareciendo de la televisión y que son reemplazadas por una representación grotesca, vulgar y humillante. La pérdida nos parece enorme: la cancelación de la identidad de las mujeres ocurre bajo la mirada de todos, pero sin que haya una reacción adecuada, ni por parte de las mujeres mismas. A partir de aquí, se abrió camino la idea de seleccionar las imágenes televisivas que tuvieran en común la utilización manipuladora del cuerpo de las mujeres para contar lo que está pasando no sólo a quien nunca mira la televisión, sino a quien la mira, pero “no ve”. El objetivo es interrogarse y preguntar sobre las razones de esta cancelación, un verdadero “pogromo” del cual somos todos espectadores silenciosos. Luego, el trabajo puso de relieve la cancelación de los rotros adultos en la televisión, el uso de la cirugía estética para cancelar cada huella del paso del tiempo y las consecuencias sociales de esta remoción.
Traducción de Chiara Bagnoli
EL CUERPO DE LAS MUJERES es el título de nuestro documental de 25 minutos sobre el uso del cuerpo de la mujer en la televisión. Empezamos de una urgencia. La constatación que las mujeres, las mujeres reales, están desapareciendo de la televisión y que son reemplazadas por una representación grotesca, vulgar y humillante. La pérdida nos parece enorme: la cancelación de la identidad de las mujeres ocurre bajo la mirada de todos, pero sin que haya una reacción adecuada, ni por parte de las mujeres mismas. A partir de aquí, se abrió camino la idea de seleccionar las imágenes televisivas que tuvieran en común la utilización manipuladora del cuerpo de las mujeres para contar lo que está pasando no sólo a quien nunca mira la televisión, sino a quien la mira, pero “no ve”. El objetivo es interrogarse y preguntar sobre las razones de esta cancelación, un verdadero “pogromo” del cual somos todos espectadores silenciosos. Luego, el trabajo puso de relieve la cancelación de los rotros adultos en la televisión, el uso de la cirugía estética para cancelar cada huella del paso del tiempo y las consecuencias sociales de esta remoción.
Etiquetas:
Corpos de mulleres,
Vídeo
miércoles, 4 de noviembre de 2009
martes, 3 de noviembre de 2009
The actual Art "OF" Women!
The popular "Women In Art" morphing video (by Eggman913/Philip Scott Johnson) examines how women are often the subject of art; here's a history balancing that out with the art that women also make.
In order, with pieces listed by year:
Hildegard of Bingen (1100s); Sofanisba Anguisola (1559); Lavinia Fontana (late 1500's); Rachel Ruysch (after 1700); Artemesia Gentileschi (1620); Elisabetta Sirani (1664); Judith Leyster (1600's); Luisa Ignacia Roldan (mid 1600's); Rosalba Carriera (1715); Angelica Kauffmann (1785); Marie-Louise-Elisabeth Vigee-Lebrun (1797); Marie Guillaume Behorst (1800); Edmonia Lewis (1872); Lady Elizabeth Butler (1874); Eva Gonzalez (1874); Mary Cassatt (1879); Marie Bashkirtseff (1884); Camille Claudel (1892); Sonia Terk Delauney (1914); Helen M. Turner (1915); Romaine Brooks (1924); Claude Cahun (1928); Georgia O'Keefe (1930); Malvina Hoffmann (1933); Meret Oppenheim (1936); Leonora Carrington (1936); Lois Mailou Jones (1938); Kathe Kollwitz (1938); Sophie Taeuber-Arp (1938); Suzanne Valadon (1939); Frida Kahlo (1948); Lee Krasner (1958); Lee Bontecou (1961); Joan Mitchell (1962); Hannah Hoch (1933/1963); Marisol (1964); Yoko Ono (1966); Niki de Saint Phalle (1967); Faith Ringgold (1967); Eva Hesse (1970); May Stevens (1970); Sandy Orgel (1972); Judy Chicago (1974-79); Audrey Flack (1977); Yolanda M. Lopez (1978); Alice Neel (1978); Judith Baca (1979); Louise Bourgeois (1982); Barbara Kruger (1982); Magdalena Abakanowicz (1985); Alison Saar (1985); Bridget Riley (1986); Ester Hernandez (1988); Sandy Skogland (1991); Judith Schaechter (1991); Cindy Sherman (1990's); Jenny Saville (1996); Kara Walker (1997); Shirin Neshat (1999).
(Watch with "Annotations" on for more information.)
Dedicated to professors Caitlin Mitchell-Dayton and Anna Novakov.
The music is "O vis Aetenitatis" (O Force of Immortality), by Hildegard of Bingen.
HILDEGARD Von BINGEN (1098-1179) was a mystic abbess who wrote poetry, converted her frequent visions to artwork, and invented opera with her choral works.
Recommended CD:
"Celestial Harmonies: Responseries and Antiphons", Hildegard von bingen/ performed by Oxford Camerata & Jeremy Summerly (Naxos, 8.557983)
http://www.naxos.com/catalogue/item.a...
See also:
"Women In Art"
http://www.youtube.com/watch?v=nUDIoN...
Check out:
"Women Artists", Nancy G. Heller
"Women, Art, and Society", Whitney Chadwick
"The Power of Feminist Art", Norma Broude & Mary D. Garrard
"Suffragettes to She-Devils", Liz McQuiston
"The Guerilla Girls' Bedside Companion To the History of Western Art", The Guerilla Girls
(All rights reserved by the artists. Fan-made nonprofit video made solely to promote the creators.)
lunes, 2 de noviembre de 2009
miércoles, 28 de octubre de 2009
Marcha por la igualdad - ¡No a la ley de extranjería! 2009
Vídeo sobre Marcha realizada por un grupo de inmigrantes desde Barcelona hasta Madrid. 23 de septiembre - 25 de octubre de 2009. Autora: Killacreativa.
Etiquetas:
Inmigradas,
Manifestacións,
Vídeo
viernes, 11 de septiembre de 2009
Agora ti, por Raquel Rei
AGORA TI from raquel rei on Vimeo.
"Insubmsión pour femme"
Chus Pato
Fatma Allou, Habiba Djanhine,
Sojourner Truth, Frances Harper,
Fadela Amara, Bell Hooks, Alice Walker,
Ann Douglas, Tania Modlenski,
Andrea Dworkin, Susie Orbach,
Chandra Talpade Mohanty, Nawal Saadawi,
Fatima Mernissi, Daughter of Bilitis,
Betty Friedan, Simone de Beavouir,
Sulamith Firestone, Gail Chester,
Vandan Shiva, Alexandra Kollontai,
Hélène Cixous, Gemaine Greer,
Kate Millet, Julia Kristeva, Wangari Maathai,
Ann Oakley, Nancy Chodorow,
Adrianne Rich, Mary Daly, Rachel Spegh,
Cristina de Pisán, Rosalía de Castro...
e agora ti.
Andrea Núñez
Etiquetas:
Vídeo
viernes, 31 de julio de 2009
miércoles, 29 de julio de 2009
Ravalejar. Vídeo de migradas pakistaníes en el Raval, tour por el espacio público
Director: STEFANO NICOLI
musica: STEFANO NOTTOLI/CHE SUDAKA/BØSNERVØS
Sinopsis (Galego, español, català, english, italiano).
O barrio do Raval inclúese no distrito de Ciutat Vella, o casco antigo de Barcelona. No barrio conviven coa poboación local unha nova migración que provén fundamentalmente de Pakistán, Filipinas e do Magreb. No proceso de dinamización do Raval celebrouse un ciclo de saídas culturais so para mulleres pakistaníes para darlle a coñecer a cidade condal, logo de constatar que este colectivo de migradas están ausentes do espazo público, xa que pasan pola rúa pero non fan vida nela.
El barrio del Raval se incluye en el districto de Ciutat Vella, el casco antiguo de Barcelona. En el barrio conviven con la población local una nueva migración proveniente sobretodo de Pakistán, Filipinas y del Magreb.
En el proyecto de dinamización del Raval hubo un ciclo de salidas culturales esclusivamente para mujeres pakistaníes para a dar a conocer la ciudad de Barcelona.
El documental es centra en les dones pakistaneses residents al barri del Raval. Durant l'any 2006, i dins del projecte de dinamització del Raval, es va realitzar un cicle de sortides culturals destinat exclusivament a dones pakistaneses per tal de mostrar-les la ciutat, ja que tot i portar anys a Barcelona, mai havien sortit del barri. L'enregistrament inclou, també, una entrevista feta al realitzador del documental, Stefano Nicoli, i a la presidenta de l'Associació de Dones Pakistaneses (Acesop), Huma Jamshed.
Raval is a neighbourhood in the Ciutat Vella district of Barcelona, Spain.It is currently the home to a very diverse immigrant community, ranging from Bangladeshis, Pakistanís to Indonesians.
The documentary describes the Pakistani women's living conditions in this neighbourhood by means of a touristic bus tour organized by the proyecto de dinamización del Raval
Il Raval si trova nel centro storico di Barcellona ed è il quartiere piú cosmopolita della capitale catalana dove si concentra una grande comunitá pakistana e magrebina Molte donne pakistane, pur vivendo da anni a Barcellona, nel Raval, non sono mai uscite fuori dal proprio quartiere per usi e costumi sociali e religiosi. Per questo motivo sono state promosse una serie di visite culturali all'interno del progetto di riqualificazione del Raval per far conoscere i diversi momumenti della cittá.
musica: STEFANO NOTTOLI/CHE SUDAKA/BØSNERVØS
Sinopsis (Galego, español, català, english, italiano).
O barrio do Raval inclúese no distrito de Ciutat Vella, o casco antigo de Barcelona. No barrio conviven coa poboación local unha nova migración que provén fundamentalmente de Pakistán, Filipinas e do Magreb. No proceso de dinamización do Raval celebrouse un ciclo de saídas culturais so para mulleres pakistaníes para darlle a coñecer a cidade condal, logo de constatar que este colectivo de migradas están ausentes do espazo público, xa que pasan pola rúa pero non fan vida nela.
El barrio del Raval se incluye en el districto de Ciutat Vella, el casco antiguo de Barcelona. En el barrio conviven con la población local una nueva migración proveniente sobretodo de Pakistán, Filipinas y del Magreb.
En el proyecto de dinamización del Raval hubo un ciclo de salidas culturales esclusivamente para mujeres pakistaníes para a dar a conocer la ciudad de Barcelona.
El documental es centra en les dones pakistaneses residents al barri del Raval. Durant l'any 2006, i dins del projecte de dinamització del Raval, es va realitzar un cicle de sortides culturals destinat exclusivament a dones pakistaneses per tal de mostrar-les la ciutat, ja que tot i portar anys a Barcelona, mai havien sortit del barri. L'enregistrament inclou, també, una entrevista feta al realitzador del documental, Stefano Nicoli, i a la presidenta de l'Associació de Dones Pakistaneses (Acesop), Huma Jamshed.
Raval is a neighbourhood in the Ciutat Vella district of Barcelona, Spain.It is currently the home to a very diverse immigrant community, ranging from Bangladeshis, Pakistanís to Indonesians.
The documentary describes the Pakistani women's living conditions in this neighbourhood by means of a touristic bus tour organized by the proyecto de dinamización del Raval
Il Raval si trova nel centro storico di Barcellona ed è il quartiere piú cosmopolita della capitale catalana dove si concentra una grande comunitá pakistana e magrebina Molte donne pakistane, pur vivendo da anni a Barcellona, nel Raval, non sono mai uscite fuori dal proprio quartiere per usi e costumi sociali e religiosi. Per questo motivo sono state promosse una serie di visite culturali all'interno del progetto di riqualificazione del Raval per far conoscere i diversi momumenti della cittá.
Etiquetas:
Espazo público,
Inmigradas,
Tecer redes,
Turismo/viajes,
Vídeo
viernes, 26 de junio de 2009
Amelia Valcarcel: "Niñas a la escuela, mujeres al saber"
Intervención realizada durante el III Encuentro de Mujeres Líderes Iberoamericanas. Agenda Iberoamericana por la Igualdad. Madrid. Octubre 2007
viernes, 19 de junio de 2009
Permiso de paternidad de un mes
Las organizaciones por la igualdad de género sostienen que la ampliación a un mes del permiso de paternidad es insuficiente
Madrid, 18 de junio de 2009.- La Plataforma por Permisos Iguales e Intransferibles de Nacimiento y Adopción (PPIINA), considera positiva pero insuficiente la medida aprobada hoy por la Comisión de Igualdad del Congreso de los Diputados, que aumenta de 13 días a cuatro semanas el permiso de paternidad a partir de 2011. "Positiva en cuanto a que mejora la situación actual, pero claramente insuficiente ya que sigue estando muy lejos del objetivo de equiparación a las actuales 16 semanas del permiso de maternidad", ha explicado Carmen Castro, portavoz de la PPIINA.
La iniciativa supone para las entidades miembro de la PPIINA "posponer el avance" dado que el Congreso de los Diputados ya había aprobado una resolución en 2008 instando al gobierno a acelerar los trámites para la ampliación de los permisos de paternidad, y lo que es más grave, "esta decisión sitúa un objetivo futuro de que los padres cuiden una cuota del 20% a sus hijos e hijas", explica Castro. Por ello, la PPIINA continúa reclamando la igualdad en los permisos maternidad y paternidad y pide que se establezca a nivel europeo una 'hoja de ruta' que determine los pasos y fases necesarias para llegar a la equiparación.
El Parlamento Europeo tiene pendiente la votación de una propuesta de Directiva para alargar el permiso de maternidad a 18 semanas, decisión que quedó pendiente en la última sesión plenaria que celebró la eurocámara antes de las elecciones. En este sentido, las entidades de la PPIINA consideran que, mientras las empresas no tengan las mismas obligaciones con los hombres, esta medida excluiría aún más a las mujeres del empleo de calidad en tiempos de crisis. Para reclamar una modificación de esta directiva, y que incluya el objetivo de la equiparación de permisos hay en marcha una campaña de recogida de firmas online en la web de la PPIINA (http://www.igualeseintransferibles.org)
Esta petición cuenta ya con un nutrido número de apoyos. Entre las firmas destacadas se encuentran las de pensadoras feministas de reconocido prestigio como Amelia Valcárcel y Judith Butler; investigadores e investigadoras sobre modelos de sociedad de bienestar, como Gosta Esping-Andersen, Diane Sainsbury y Gertrud Aström; catedráticos de Economía, Derecho del Trabajo o Sociología como Jorge Calero, Juan Torres, Jaime Cabeza y Javier Ruiz Castillo; líderes de movimientos políticos y sociales, como Charo Carracedo, Lidia Falcón y Gaspar Llamazares; o profesionales de reconocido prestigio como José Manuel Naredo, Carmen Sarmiento, Luis Antonio de Villena y Pedro Costa.
La semana pasada la PPIINA celebró una Jornada Europea de Debate, bajo el título 'Con su permiso. Para la igualdad, permisos iguales', en la que expertos y expertas de España y Europa reclamaron la igualdad de los permisos.
La PPIINA es una plataforma que reúne a casi 80 asociaciones de mujeres y de hombres por la igualdad, entidades juveniles y vecinales y numerosos colectivos ciudadanos con una causa común: reivindicar la equiparación de los permisos de nacimiento y adopción entre hombres y mujeres, poniendo así fin a uno de los factores en los que se asienta la discriminación laboral de las mujeres y la desigual distribución de las tareas de cuidado.
Para más información o entrevistas contactar con Conchi Gallego, responsable de prensa de la campaña en el tfno. 616 91 43 69 o por e-mail: info@igualeseintransferibles.org
Vídeo: A discriminación xera violencia
Madrid, 18 de junio de 2009.- La Plataforma por Permisos Iguales e Intransferibles de Nacimiento y Adopción (PPIINA), considera positiva pero insuficiente la medida aprobada hoy por la Comisión de Igualdad del Congreso de los Diputados, que aumenta de 13 días a cuatro semanas el permiso de paternidad a partir de 2011. "Positiva en cuanto a que mejora la situación actual, pero claramente insuficiente ya que sigue estando muy lejos del objetivo de equiparación a las actuales 16 semanas del permiso de maternidad", ha explicado Carmen Castro, portavoz de la PPIINA.
La iniciativa supone para las entidades miembro de la PPIINA "posponer el avance" dado que el Congreso de los Diputados ya había aprobado una resolución en 2008 instando al gobierno a acelerar los trámites para la ampliación de los permisos de paternidad, y lo que es más grave, "esta decisión sitúa un objetivo futuro de que los padres cuiden una cuota del 20% a sus hijos e hijas", explica Castro. Por ello, la PPIINA continúa reclamando la igualdad en los permisos maternidad y paternidad y pide que se establezca a nivel europeo una 'hoja de ruta' que determine los pasos y fases necesarias para llegar a la equiparación.
El Parlamento Europeo tiene pendiente la votación de una propuesta de Directiva para alargar el permiso de maternidad a 18 semanas, decisión que quedó pendiente en la última sesión plenaria que celebró la eurocámara antes de las elecciones. En este sentido, las entidades de la PPIINA consideran que, mientras las empresas no tengan las mismas obligaciones con los hombres, esta medida excluiría aún más a las mujeres del empleo de calidad en tiempos de crisis. Para reclamar una modificación de esta directiva, y que incluya el objetivo de la equiparación de permisos hay en marcha una campaña de recogida de firmas online en la web de la PPIINA (http://www.igualeseintransferibles.org)
Esta petición cuenta ya con un nutrido número de apoyos. Entre las firmas destacadas se encuentran las de pensadoras feministas de reconocido prestigio como Amelia Valcárcel y Judith Butler; investigadores e investigadoras sobre modelos de sociedad de bienestar, como Gosta Esping-Andersen, Diane Sainsbury y Gertrud Aström; catedráticos de Economía, Derecho del Trabajo o Sociología como Jorge Calero, Juan Torres, Jaime Cabeza y Javier Ruiz Castillo; líderes de movimientos políticos y sociales, como Charo Carracedo, Lidia Falcón y Gaspar Llamazares; o profesionales de reconocido prestigio como José Manuel Naredo, Carmen Sarmiento, Luis Antonio de Villena y Pedro Costa.
La semana pasada la PPIINA celebró una Jornada Europea de Debate, bajo el título 'Con su permiso. Para la igualdad, permisos iguales', en la que expertos y expertas de España y Europa reclamaron la igualdad de los permisos.
La PPIINA es una plataforma que reúne a casi 80 asociaciones de mujeres y de hombres por la igualdad, entidades juveniles y vecinales y numerosos colectivos ciudadanos con una causa común: reivindicar la equiparación de los permisos de nacimiento y adopción entre hombres y mujeres, poniendo así fin a uno de los factores en los que se asienta la discriminación laboral de las mujeres y la desigual distribución de las tareas de cuidado.
Para más información o entrevistas contactar con Conchi Gallego, responsable de prensa de la campaña en el tfno. 616 91 43 69 o por e-mail: info@igualeseintransferibles.org
Vídeo: A discriminación xera violencia
Etiquetas:
Permiso de paternidade,
Vídeo
viernes, 12 de junio de 2009
Mariel Macia triunfa con nuevo corto, tras Flores en el parque

Mariel Macia (Argentina, 24/08/1980), autora de Flores en el Parque triunfa ahora con A Domicilio. Ha obtenido ya los premios al:MEJOR CORTOMETRAJE - 12. Festival Internacional LesGaiCineMad; MEJOR MEDIOMETRAJE - 20. Festival Internacional Cineffable Paris; MEJOR CORTOMETRAJE FEMENINO - 8. Long Island GLTB Film Festival New York y SEGUNDO MEJOR CORTOMETRAJE -19. Lesbisch Schwule Filmtage Hamburg
Les ofrecemos el trailer de esta joya, cuya sinopsis es:
"Rosa tiene todo pensado, invitará a Flor a cenar sushi, beberán vino blanco y escucharán música. Al fin y al cabo las dos saben a lo que van. Pero no siempre las cosas salen como uno planea y unas palabras, unos momentos compartidos pueden replantear los prejuicios que cada una tiene sobre si misma y sobre la otra".
Flores en el Parque
,corto escrito/dirigido por Mariel Maciá y protagonizado por Isabel Sánchez y Diana Diez fue reconocido con: - Seleccionado uno de los mejores cortos de temática lésbica del mundo por la Revista Curve (USA)
- Premio MEJOR OBRA ESPAÑOLA en el Festival Internacional de Cine LesGaiCineMad 2006
- Premio MEJOR CORTOMETRAJE en el Festival Internacional de Cine LesGaiCineMad 2006
- Camaleón del Jurado Oficial al MEJOR CORTOMETRAJE EN VIDEO en el Festival Internacional de Cine Inédito de Islantilla (Huelva 2007)
- Premio MEJOR CORTOMETRAJE DRAMATICO en el Festival Internacional Qcinema (Texas-USA-2007)
- Premio MEJOR INTERPRETACIÓN FEMENINA para Diana Diez en el Festival de Cortometrajes Dunas 2007 (Fuerteventura)
- Premio MEJOR CORTOMETRAJE en el Festival Cinegailast 2007 (Gijón)
- Premio Silver Rabbit al MEJOR CORTOMETRAJE en el Festival Internacional de Cortometrajes de Sao Paulo 2007
Categoría: Cine y animación
Actualmente, A Domicilio está en fase de distribución.
disfrutémoslo!
Etiquetas:
Opción (non orientación) sexual,
Vídeo
lunes, 1 de junio de 2009
Persépolis de Marjane Satrapi
A recomendación literaria e cinematográfica de hoxe é Persépolis de Marjane Satrapi.
No seguinte link hai información ampliada da historia deste cómic e da súa autora iraní.
Unha obra valente, de trazo limpo e transparente, combativa e real, moi humana e enxeniosa.
Non perdades a posta en escea do ideario de Simone de Beauvoir por Satrapi... Refrescante.
miércoles, 22 de abril de 2009
Entrevista María Ruído
"O meu traballo esixe unha mediación, non comeza e se esgota no visionado"
W&W:Work&Words é unha mostra coproducida entre o Centro Galego de Arte Contemporánea e o Museo de Arte Carrillo Gil, en México, que recolle a creación de María Ruído (Pidre, Ourense, 1967), dende as súas performances de finais dos 90 até as súas últimas creacións en vídeo. Está na sede do MACG, e poderemos vela no CGAC entre o 17 de decembro e o mes de febreiro de 2010. Unha entrevista de Lara Rozados.
Como naceu a iniciativa da mostra?
O CGAC e o Museo de Arte Carrillo Gil acordaron facer intercambio de artistas, e por parte do CGAC mandáronse dossiers. O Carrillo Gil traballa con artistas que, malia seren novos e non ter o seu traballo excesivamente museificado, teñen corpo de traballo abondo para facer unha mostra individual. A miña mostra é, máis ca unha retrospectiva, unha mirada sobre un corpus de traballo que chega a 12 anos, e onde se ve unha evolución.
E o seminario, en colaboración co Programa de Estudos de Xénero da UNAM?
Pola miña traxectoria no feminismo, coñecía o traballo deste programa, e parecíame boísimo. Foi unha experiencia importante para coñecer o traballo de moitas mulleres que participaban nel, e tamén unha oportunidade para unir ámbitos de acción que me interesan moito: o museo, o cinema e a universidade ou academia. Foi unha experiencia moi boa: durou dous días, e nas dúas sesións de catro horas tivemos 20 ou 30 persoas, con moitísima entrega e entusiasmo, algo que non acontece en Europa. Somos seres demasiado alimentados.
Como formulou alá a mostra, e como a vai formular aquí, cando veña ao CGAC para finais de ano?
O meu traballo, cando funciona en sala, esixe unha mediación, non comeza no visionado e se esgota no visionado. Quixen construír unha especie de lugar de traballo, de reflexión, achegando textos relacionados coas instalacións (vídeo e vídeo-performance, sobre todo). A diferenza é que aquí a miña obra xa é máis coñecida, e a montaxe da exposición vai ser máis complexa: con Rosebud vou facer unha desmontaxe de material, entre o de entrevistas e o de arquivo.

As lecturas son diferentes...
Nós estamos inseridos no ciclo de consumo, e en México son moito máis críticos. O ano pasado foi o 40 aniversario dos asasinatos do 68, e para este é o centenario da Revolución. Teñen unha postura moi belixerante: se a recepción de Rosebud en Europa se caracterizaba porque temos unha historia bastante común (as ditaduras española, portuguesa e grega tiñan contacto, tense moi presente a II Guerra Mundial), alí non existiu unha ditadura formal, pero si contextos de represión moi dura. En calquera caso, a mirada que propuxen non era cara dentro, senón comparativa, pondo en conexión as políticas de memoria de Gran Bretaña coas nosas.
Cal é a evolución que podemos atopar en W&W:Work&Words?
A primeira parte sitúase no meu traballo entre mediados dos 90 e o 2000, tres accións relacionadas co traballo sobre o corpo (Operación Peter Pan (Hansel y Gretel), Cronología e La voz humana). Despois hai outra parte máis relacionada co concepto de traballo, dende o feminismo, no capitalismo (velaí Ethics of care, Tiempo real e Ficcións anfibias). A última ten que ver con como se constrúe a memoria colectiva, fundamentalmente a través do imaxinario cinematográfico, e temos, distantes no tempo, A memoria interior e o Plan Rosebud, un proxecto que desenvolvín durante tres anos. Vese un salto cualitativo e cuantitativo, non tanto en canto a lonxitude como a corporeidade, potencialidade. Rosebud está máis próximo ao cinematográfico, funciona tamén fóra do espazo expositivo. Agora mesmo vai para Nova York.
Os corpos e a produción
Espazo, corpo e tempo, e como os regula implicitamente o capitalismo, son unha constante na súa obra.
Ten bastante que ver coas reflexións sobre o concepto de subxectividade, de corporeidade, como o Estado controla a través del a nosa vida diaria. Calquera forma de traballo implica pór o corpo a traballar, é algo en que investigo dende a miña tese, e que sinalo cando me preguntan polo paso da performance ao vídeo: é coma o paso do corpo individual ao corpo colectivo, cando empecei a abordar a historia de meus pais, emigrantes. A creación dun corpo común, dunha clase traballadora, é fundamental para estudar os procesos históricos.

Voz Humana
"O persoal, máis que político, é económico". Falemos de feminismo e loita de clases...
Aprendín do feminismo a non entender a política como o que se nos vende. Vai moito máis alá ca ser unha cuestión de partidos e de eleccións, ten que ver coa nosa praxe como suxeitos. Algo moi interesante que descubrín cando empecei a investigar en feminismo era o descoñecemento da nosa historia máis próxima. Moitas mulleres atoparon que os seus compañeiros de esquerda, os máis revolucionarios, eran uns reaccionarios para certas cuestións. O marxismo tradicional non contempla o xénero, e isto veuse despois no socialismo real. Tamén é interesante o discurso que asociou o feminismo coa burguesía. Pero clase e xénero son dous conceptos interrelacionados. Para min, a grande revolución do século XX foi a través da loita das mulleres. A teoría crítica, o movemento queer, o feminismo poscolonial contemplaron outras variables alén das económicas, e foron artífices do gran cambio.
Cales son as relacións entre mirada, poder, e dominación simbólica? Ten reflexionado sobre a violencia...
Ter unha cámara na man xa é un exercicio de poder. En canto ao tema da violencia, non me gusta traballar en cousas en que non poida entrar de primeira man, facer un traballo moi corporal. Sentíame algo vouyeur... Penso que todas as mulleres, e tamén os homes, temos unha experiencia moi clara do que é a violencia simbólica. Nas miñas primeiras performances traballei moito sobre ela, especialmente sobre a aprendizaxe do masoquismo, sobre esa educación sentimental horríbel que temos e que é o primeiro chanzo da violencia, a través dos contos infantís. Pero despois deixei de traballar nese ámbito. Non quero representar a ninguén, non me gusta o concepto ese de "darlle voz á xente".
Dixo "Impórtanme máis os mecanismos e dispositivos dos relatos, que contar a historia". Sitúase vostede como mediadora máis que como creadora?
Hai unha renuncia explícita a que haxa testemuños ou persoas que contan a súa propia experiencia. O meu interese non é historiográfico, o que me interesa é como sen contan os relatos, quen os lexitima, quen se apropia da plusvalía simbólica, por exemplo, da II República, tanto dende a esfera académica como dende a mediática. A edición, o proceso de montaxe en si xa é unha gran manipulación, por iso o que quero facer no CGAC é dar a coñecer o material que non entrou na edición final, todo fragmentado, para que cadaquén poida crear a súa propia construción narrativa. Unha especie de Rayuela. Amais, é un proxecto que está feito con cartos públicos, non é meu. Ese material ten que ser accesíbel.
De feito, carecemos de acceso ao material, temos narracións elaboradas. Como se construíu a Historia, "do documento ao monumento"?
Somos incapaces de arquivar, de gardar as nosas imaxes e palabras. Xa non é a miña propia xenealoxía, á miña xeración enteira custounos moito acceder a ela. É importante fixarse nos mediadores, en quen constrúe o relato. A cuestión do acceso aos arquivos é un tema gravísimo, existe unha privatización, tremenda, non están dixitalizados, son carísimos, tes que desprazarte moito para acceder a fragmentos pequenísimos... Buscando material sentíame coma cando era pequena e a bibliotecaria me trataba coma se os libros fosen seus. Estas políticas de memoria encamíñanse que non se fagan relecturas, a incapacitarnos para outra lectura que non sexa a hexemónica.
Vostede pon moito interese na súa obra por evidenciar a montaxe, a mediación.
Dende logo, é unha declaración de principios. A miña posición ideolóxica está moi clara, e afástase dese discurso que quere naturalizar o relato que nos conta, non evidenciar que é un construto. O "así son as cousas e así llelas contamos" dos informativos. Pero eu non quero esconder que existe unha montaxe.
W&W:Work&Words é unha mostra coproducida entre o Centro Galego de Arte Contemporánea e o Museo de Arte Carrillo Gil, en México, que recolle a creación de María Ruído (Pidre, Ourense, 1967), dende as súas performances de finais dos 90 até as súas últimas creacións en vídeo. Está na sede do MACG, e poderemos vela no CGAC entre o 17 de decembro e o mes de febreiro de 2010. Unha entrevista de Lara Rozados.
Como naceu a iniciativa da mostra?
O CGAC e o Museo de Arte Carrillo Gil acordaron facer intercambio de artistas, e por parte do CGAC mandáronse dossiers. O Carrillo Gil traballa con artistas que, malia seren novos e non ter o seu traballo excesivamente museificado, teñen corpo de traballo abondo para facer unha mostra individual. A miña mostra é, máis ca unha retrospectiva, unha mirada sobre un corpus de traballo que chega a 12 anos, e onde se ve unha evolución.
E o seminario, en colaboración co Programa de Estudos de Xénero da UNAM?
Pola miña traxectoria no feminismo, coñecía o traballo deste programa, e parecíame boísimo. Foi unha experiencia importante para coñecer o traballo de moitas mulleres que participaban nel, e tamén unha oportunidade para unir ámbitos de acción que me interesan moito: o museo, o cinema e a universidade ou academia. Foi unha experiencia moi boa: durou dous días, e nas dúas sesións de catro horas tivemos 20 ou 30 persoas, con moitísima entrega e entusiasmo, algo que non acontece en Europa. Somos seres demasiado alimentados.
Como formulou alá a mostra, e como a vai formular aquí, cando veña ao CGAC para finais de ano?
O meu traballo, cando funciona en sala, esixe unha mediación, non comeza no visionado e se esgota no visionado. Quixen construír unha especie de lugar de traballo, de reflexión, achegando textos relacionados coas instalacións (vídeo e vídeo-performance, sobre todo). A diferenza é que aquí a miña obra xa é máis coñecida, e a montaxe da exposición vai ser máis complexa: con Rosebud vou facer unha desmontaxe de material, entre o de entrevistas e o de arquivo.

As lecturas son diferentes...
Nós estamos inseridos no ciclo de consumo, e en México son moito máis críticos. O ano pasado foi o 40 aniversario dos asasinatos do 68, e para este é o centenario da Revolución. Teñen unha postura moi belixerante: se a recepción de Rosebud en Europa se caracterizaba porque temos unha historia bastante común (as ditaduras española, portuguesa e grega tiñan contacto, tense moi presente a II Guerra Mundial), alí non existiu unha ditadura formal, pero si contextos de represión moi dura. En calquera caso, a mirada que propuxen non era cara dentro, senón comparativa, pondo en conexión as políticas de memoria de Gran Bretaña coas nosas.
Cal é a evolución que podemos atopar en W&W:Work&Words?
A primeira parte sitúase no meu traballo entre mediados dos 90 e o 2000, tres accións relacionadas co traballo sobre o corpo (Operación Peter Pan (Hansel y Gretel), Cronología e La voz humana). Despois hai outra parte máis relacionada co concepto de traballo, dende o feminismo, no capitalismo (velaí Ethics of care, Tiempo real e Ficcións anfibias). A última ten que ver con como se constrúe a memoria colectiva, fundamentalmente a través do imaxinario cinematográfico, e temos, distantes no tempo, A memoria interior e o Plan Rosebud, un proxecto que desenvolvín durante tres anos. Vese un salto cualitativo e cuantitativo, non tanto en canto a lonxitude como a corporeidade, potencialidade. Rosebud está máis próximo ao cinematográfico, funciona tamén fóra do espazo expositivo. Agora mesmo vai para Nova York.
Os corpos e a produción
Espazo, corpo e tempo, e como os regula implicitamente o capitalismo, son unha constante na súa obra.
Ten bastante que ver coas reflexións sobre o concepto de subxectividade, de corporeidade, como o Estado controla a través del a nosa vida diaria. Calquera forma de traballo implica pór o corpo a traballar, é algo en que investigo dende a miña tese, e que sinalo cando me preguntan polo paso da performance ao vídeo: é coma o paso do corpo individual ao corpo colectivo, cando empecei a abordar a historia de meus pais, emigrantes. A creación dun corpo común, dunha clase traballadora, é fundamental para estudar os procesos históricos.

Voz Humana
"O persoal, máis que político, é económico". Falemos de feminismo e loita de clases...
Aprendín do feminismo a non entender a política como o que se nos vende. Vai moito máis alá ca ser unha cuestión de partidos e de eleccións, ten que ver coa nosa praxe como suxeitos. Algo moi interesante que descubrín cando empecei a investigar en feminismo era o descoñecemento da nosa historia máis próxima. Moitas mulleres atoparon que os seus compañeiros de esquerda, os máis revolucionarios, eran uns reaccionarios para certas cuestións. O marxismo tradicional non contempla o xénero, e isto veuse despois no socialismo real. Tamén é interesante o discurso que asociou o feminismo coa burguesía. Pero clase e xénero son dous conceptos interrelacionados. Para min, a grande revolución do século XX foi a través da loita das mulleres. A teoría crítica, o movemento queer, o feminismo poscolonial contemplaron outras variables alén das económicas, e foron artífices do gran cambio.
Cales son as relacións entre mirada, poder, e dominación simbólica? Ten reflexionado sobre a violencia...
Ter unha cámara na man xa é un exercicio de poder. En canto ao tema da violencia, non me gusta traballar en cousas en que non poida entrar de primeira man, facer un traballo moi corporal. Sentíame algo vouyeur... Penso que todas as mulleres, e tamén os homes, temos unha experiencia moi clara do que é a violencia simbólica. Nas miñas primeiras performances traballei moito sobre ela, especialmente sobre a aprendizaxe do masoquismo, sobre esa educación sentimental horríbel que temos e que é o primeiro chanzo da violencia, a través dos contos infantís. Pero despois deixei de traballar nese ámbito. Non quero representar a ninguén, non me gusta o concepto ese de "darlle voz á xente".
Dixo "Impórtanme máis os mecanismos e dispositivos dos relatos, que contar a historia". Sitúase vostede como mediadora máis que como creadora?
Hai unha renuncia explícita a que haxa testemuños ou persoas que contan a súa propia experiencia. O meu interese non é historiográfico, o que me interesa é como sen contan os relatos, quen os lexitima, quen se apropia da plusvalía simbólica, por exemplo, da II República, tanto dende a esfera académica como dende a mediática. A edición, o proceso de montaxe en si xa é unha gran manipulación, por iso o que quero facer no CGAC é dar a coñecer o material que non entrou na edición final, todo fragmentado, para que cadaquén poida crear a súa propia construción narrativa. Unha especie de Rayuela. Amais, é un proxecto que está feito con cartos públicos, non é meu. Ese material ten que ser accesíbel.
De feito, carecemos de acceso ao material, temos narracións elaboradas. Como se construíu a Historia, "do documento ao monumento"?
Somos incapaces de arquivar, de gardar as nosas imaxes e palabras. Xa non é a miña propia xenealoxía, á miña xeración enteira custounos moito acceder a ela. É importante fixarse nos mediadores, en quen constrúe o relato. A cuestión do acceso aos arquivos é un tema gravísimo, existe unha privatización, tremenda, non están dixitalizados, son carísimos, tes que desprazarte moito para acceder a fragmentos pequenísimos... Buscando material sentíame coma cando era pequena e a bibliotecaria me trataba coma se os libros fosen seus. Estas políticas de memoria encamíñanse que non se fagan relecturas, a incapacitarnos para outra lectura que non sexa a hexemónica.
Vostede pon moito interese na súa obra por evidenciar a montaxe, a mediación.
Dende logo, é unha declaración de principios. A miña posición ideolóxica está moi clara, e afástase dese discurso que quere naturalizar o relato que nos conta, non evidenciar que é un construto. O "así son as cousas e así llelas contamos" dos informativos. Pero eu non quero esconder que existe unha montaxe.
Etiquetas:
Entrevista,
Vídeo
martes, 21 de abril de 2009
Premiado Plan Rosebud 2 de María Ruido
Un documental de María Ruido, premio en Nueva York
EL PAÍS - Santiago - 21/04/2009
El Festival de Cine Independiente de Nueva York ha premiado Plan Rosebud 2, la película de María Ruido (Ourense, 1967), como mejor documental internacional. El certamen celebró su edición número 47 en la ciudad estadounidense entre el 19 y el 26 de marzo y acogió la proyección de más de 150 películas.
Plan Rosebud se adscribe al flexible género del cine ensayo. Durante cuatro horas, la autora se adentra en los vacíos de la memoria histórica en España y propone una intepretación distanciada de los usos hegemónicos de recuperación del pasado republicano y antifranquista. El cuestionamiento del relato dominante atraviesa un filme producido en el Proxecto-Edición del Centro Galego de Arte Contemporánea.
Ficha técnicaDatos
Título:Plan Rosebud 1: La escena del crimen
Dirección:María Ruido
Producción:CGAC (Centro Galego de Arte Contemporanea)
Duración:01:52:41
Realización:2008
Idiomas: Castellano | Gallego | Inglés
Subtítulos: Castellano | Inglés
Master:DV-Cam
Formatos:DVD | Betacam
Sistemas TV:PAL | NTSC
Color:Color
Multicanal:No
Sonido:Sí
Banda sonora:Sí
Licencia:Copyright
MARÍA RUIDO INAUGURA EXPOSICIÓN INDIVIDUAL EN MÉXICO DF. W&W: WORK & WORDS
CGAC. 4 febrero - 3 mayo 2009
La muestra, una coproducción del Centro Galego de Arte Contemporánea y el Museo de Arte Carrillo Gil de México DF, hace un recorrido por los trabajos de la artista orensana desde 1997 hasta 2008
La artista orensana María Ruido (Pidre, 1967) ha inaugurado esta semana en el Museo de Arte Carrillo Gil (MACG) de México DF, acompañada de Manuel Olveira, el director del Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), la exposición titulada W&W:Work&Words. Esta muestra es una coproducción del CGAC y el MACG, que cuenta con la colaboración de la Sociedad Estatal para la Acción Cultural Exterior (Seacex) y que se exhibirá también en Galicia entre el 17 de diciembre y el mes de febrero de 2010. W&W:Work&Words permanecerá abierta al público en el MACG desde el 4 de febrero hasta el 3 de mayo. De forma paralela a esta exposición se desarrollará un seminario en el auditorio del MACG, realizado en colaboración con el Programa de Estudios de Género de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM) y que cuenta también con el apoyo de Seacex.
W&W:Work&Words es una muestra individual en la que se da cuenta de la trayectoria de la artista desde sus primeras performances caracterizadas por la influencia del pensamiento y la práctica feministas hasta sus piezas videográficas actuales conformadas como ensayos visuales sobre situaciones paradigmáticas de la sociedad, la economía y la política contemporáneas. La muestra hace un recorrido por las obras de María Ruido realizadas entre 1997 y 2008, periodo en el que la artista fraguó un cuerpo de trabajo como productora cultural alrededor de los elementos (poder, memoria, imaginario, etc.) que inciden en la construcción de los sujetos políticos.
María Ruído empezó a trabajar por oposición al academicismo y al formalismo de la neofiguración expresionista de los años 80. Desde sus inicios desarrolló proyectos interdisciplinares sobre la elaboración social del cuerpo y su situación en los imaginarios del trabajo, sobre los mecanismos de la construcción de la memoria individual o colectiva y sobre las formas narrativas de la historia. Relacionó su formación como artista y historiadora, generando obras performáticas, acciones y, ultimamente, relatos en formato vídeo-ensayo o vídeo-documental de creación, para profundizar en la historia reciente y en sus derivaciones y determinaciones en las vidas de la ciudadanía.
En su trabajo intenta desvelar los dispositivos de poder, los discursos dominantes y los modelos de produción de significado que dejan en la sombra a los minorizados por razón de sexo, clase, raza, etc. Construye una imagen crítica y antagónica de algunos elementos característicos de la actualidad como la emigración, el trabajo, la memoria histórica, etc., asumiendo de esta manera una visión del arte como herramienta política y social desde la que intervenir en la esfera pública.
Proyectos de producción lenta y fuerte calado
La metodología de trabajo de María Ruido se basa en amplias investigaciones que requieren fuertes dosis de tiempo y todo un equipo de documentalistas, historiadores, cámaras y editores para darles forma a proyectos de producción lenta y fuerte calado. En el Museo Carrillo Gil de México DF pueden verse hasta mayo sus primeras performances registradas en vídeo -Operación Peter Pan (Hansel y Gretel) [15’, 1997], Cronología (9’, 1997) e La voz humana (7’, 1997)-, caracterizadas por el desvelamiento en clave feminista del control del cuerpo en la sociedad patriarcal, así como sus últimos ensayos visuales: Ethics of care (17’, 1999), La memoria interior (33’, 2002), Tiempo real (43’, 2003), Ficciones anfibias (33’, 2005) y Plan Rosebud (235’, 2008).
En Ethics of care explora las relaciones del cuerpo y el poder. Indaga en la posibilidad de construción de una mirada placentera transformadora a partir de una lectura transversal de representaciones mediáticas homologadas (la pornografía, la publicidad o el canon artístico tradicional). María Ruido contó para esta obra con la colaboración de Chus Pato y María Esteirán.
En La memoria interior el interés de la artista estaba centrado en evidenciar los mecanismos de la memoria individual y sus olvidos en conexión con los de las memorias colectivas y, en definitiva, encontrar en la historia personal y en las subjetividades un contrapunto a la historia oficial. A través de la experiencia de su propia familia despliega tres temas que van a ser recurrentes en su trayectoria: la emigración, sus efectos en la reorganización de los afectos en la estructura familiar y la memoria de estas experiencias y de sus dificultades para encontrar un lugar dentro de la historia.
En Tiempo real indaga en los relatos sobre el trabajo en los orígenes del posfordismo. Ensambla las voces de militantes, artistas y teóricos preocupados por las consecuencias personales del trabajo inmaterial. En un alto grado de flexibilidad, autonomía en el trabajo y en una apariencia de libertad ilimitada son los ingredientes de las nuevas experiencias laborales. El artista es diagnosticado como un ser expropiado de su particular modo de vida. Son los síntomas de una nueva productividad que implica aspectos de la vida que hasta el momento no parecían susceptibles de ser mercantilizados.
En Ficciones anfibias Ruido revisa la capacidad del trabajo para reestructurar la vida. El objeto de estudio de este ensayo son Mataró y Terrassa, dos grandes ciudades del entorno de Barcelona, conocidas por su tradición fabril. El vídeo fue realizado en un momento en el que, por un lado se desmontaban las grandes fábricas del siglo XIX y, por otro, emergían formas más invisibles de productividad, en muchos casos a expensas de una mano de obra formada por inmigrantes.
En su último trabajo, Plan Rosebud, presentado en el CGAC el pasado diciembre en el marco de la última exposición del Proxecto-Edición y que se puede ver hasta el próximo 1 de marzo, pone en relación todo el bagaje anterior para construir dos ensayos audiovisuales a través de los que analizar el vacío de la memoria histórica en España. En un contexto reciente donde se debatió la necesidad de una ley para paliar el silenciamento impuesto tras la Guerra Civil, esta película se presenta como un ejercicio de historia contrahegemónica. EL cuestionamento del archivo como lugar donde elaborar el sentido del pasado, las dudas de la causalidad que impregnó la historia del periodo de la transición hacia la democracia y la reificación constante de la memoria son temas que recorren de manera transversal las cuatro horas de film proyectadas en dos partes.
Actualizado el 23.02.2009
NORABOA MARÍA!
EL PAÍS - Santiago - 21/04/2009
El Festival de Cine Independiente de Nueva York ha premiado Plan Rosebud 2, la película de María Ruido (Ourense, 1967), como mejor documental internacional. El certamen celebró su edición número 47 en la ciudad estadounidense entre el 19 y el 26 de marzo y acogió la proyección de más de 150 películas.
Plan Rosebud se adscribe al flexible género del cine ensayo. Durante cuatro horas, la autora se adentra en los vacíos de la memoria histórica en España y propone una intepretación distanciada de los usos hegemónicos de recuperación del pasado republicano y antifranquista. El cuestionamiento del relato dominante atraviesa un filme producido en el Proxecto-Edición del Centro Galego de Arte Contemporánea.
Ficha técnicaDatos
Título:Plan Rosebud 1: La escena del crimen
Dirección:María Ruido
Producción:CGAC (Centro Galego de Arte Contemporanea)
Duración:01:52:41
Realización:2008
Idiomas: Castellano | Gallego | Inglés
Subtítulos: Castellano | Inglés
Master:DV-Cam
Formatos:DVD | Betacam
Sistemas TV:PAL | NTSC
Color:Color
Multicanal:No
Sonido:Sí
Banda sonora:Sí
Licencia:Copyright
MARÍA RUIDO INAUGURA EXPOSICIÓN INDIVIDUAL EN MÉXICO DF. W&W: WORK & WORDS
CGAC. 4 febrero - 3 mayo 2009
La muestra, una coproducción del Centro Galego de Arte Contemporánea y el Museo de Arte Carrillo Gil de México DF, hace un recorrido por los trabajos de la artista orensana desde 1997 hasta 2008
La artista orensana María Ruido (Pidre, 1967) ha inaugurado esta semana en el Museo de Arte Carrillo Gil (MACG) de México DF, acompañada de Manuel Olveira, el director del Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), la exposición titulada W&W:Work&Words. Esta muestra es una coproducción del CGAC y el MACG, que cuenta con la colaboración de la Sociedad Estatal para la Acción Cultural Exterior (Seacex) y que se exhibirá también en Galicia entre el 17 de diciembre y el mes de febrero de 2010. W&W:Work&Words permanecerá abierta al público en el MACG desde el 4 de febrero hasta el 3 de mayo. De forma paralela a esta exposición se desarrollará un seminario en el auditorio del MACG, realizado en colaboración con el Programa de Estudios de Género de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM) y que cuenta también con el apoyo de Seacex.
W&W:Work&Words es una muestra individual en la que se da cuenta de la trayectoria de la artista desde sus primeras performances caracterizadas por la influencia del pensamiento y la práctica feministas hasta sus piezas videográficas actuales conformadas como ensayos visuales sobre situaciones paradigmáticas de la sociedad, la economía y la política contemporáneas. La muestra hace un recorrido por las obras de María Ruido realizadas entre 1997 y 2008, periodo en el que la artista fraguó un cuerpo de trabajo como productora cultural alrededor de los elementos (poder, memoria, imaginario, etc.) que inciden en la construcción de los sujetos políticos.
María Ruído empezó a trabajar por oposición al academicismo y al formalismo de la neofiguración expresionista de los años 80. Desde sus inicios desarrolló proyectos interdisciplinares sobre la elaboración social del cuerpo y su situación en los imaginarios del trabajo, sobre los mecanismos de la construcción de la memoria individual o colectiva y sobre las formas narrativas de la historia. Relacionó su formación como artista y historiadora, generando obras performáticas, acciones y, ultimamente, relatos en formato vídeo-ensayo o vídeo-documental de creación, para profundizar en la historia reciente y en sus derivaciones y determinaciones en las vidas de la ciudadanía.
En su trabajo intenta desvelar los dispositivos de poder, los discursos dominantes y los modelos de produción de significado que dejan en la sombra a los minorizados por razón de sexo, clase, raza, etc. Construye una imagen crítica y antagónica de algunos elementos característicos de la actualidad como la emigración, el trabajo, la memoria histórica, etc., asumiendo de esta manera una visión del arte como herramienta política y social desde la que intervenir en la esfera pública.
Proyectos de producción lenta y fuerte calado
La metodología de trabajo de María Ruido se basa en amplias investigaciones que requieren fuertes dosis de tiempo y todo un equipo de documentalistas, historiadores, cámaras y editores para darles forma a proyectos de producción lenta y fuerte calado. En el Museo Carrillo Gil de México DF pueden verse hasta mayo sus primeras performances registradas en vídeo -Operación Peter Pan (Hansel y Gretel) [15’, 1997], Cronología (9’, 1997) e La voz humana (7’, 1997)-, caracterizadas por el desvelamiento en clave feminista del control del cuerpo en la sociedad patriarcal, así como sus últimos ensayos visuales: Ethics of care (17’, 1999), La memoria interior (33’, 2002), Tiempo real (43’, 2003), Ficciones anfibias (33’, 2005) y Plan Rosebud (235’, 2008).
En Ethics of care explora las relaciones del cuerpo y el poder. Indaga en la posibilidad de construción de una mirada placentera transformadora a partir de una lectura transversal de representaciones mediáticas homologadas (la pornografía, la publicidad o el canon artístico tradicional). María Ruido contó para esta obra con la colaboración de Chus Pato y María Esteirán.
En La memoria interior el interés de la artista estaba centrado en evidenciar los mecanismos de la memoria individual y sus olvidos en conexión con los de las memorias colectivas y, en definitiva, encontrar en la historia personal y en las subjetividades un contrapunto a la historia oficial. A través de la experiencia de su propia familia despliega tres temas que van a ser recurrentes en su trayectoria: la emigración, sus efectos en la reorganización de los afectos en la estructura familiar y la memoria de estas experiencias y de sus dificultades para encontrar un lugar dentro de la historia.
En Tiempo real indaga en los relatos sobre el trabajo en los orígenes del posfordismo. Ensambla las voces de militantes, artistas y teóricos preocupados por las consecuencias personales del trabajo inmaterial. En un alto grado de flexibilidad, autonomía en el trabajo y en una apariencia de libertad ilimitada son los ingredientes de las nuevas experiencias laborales. El artista es diagnosticado como un ser expropiado de su particular modo de vida. Son los síntomas de una nueva productividad que implica aspectos de la vida que hasta el momento no parecían susceptibles de ser mercantilizados.
En Ficciones anfibias Ruido revisa la capacidad del trabajo para reestructurar la vida. El objeto de estudio de este ensayo son Mataró y Terrassa, dos grandes ciudades del entorno de Barcelona, conocidas por su tradición fabril. El vídeo fue realizado en un momento en el que, por un lado se desmontaban las grandes fábricas del siglo XIX y, por otro, emergían formas más invisibles de productividad, en muchos casos a expensas de una mano de obra formada por inmigrantes.
En su último trabajo, Plan Rosebud, presentado en el CGAC el pasado diciembre en el marco de la última exposición del Proxecto-Edición y que se puede ver hasta el próximo 1 de marzo, pone en relación todo el bagaje anterior para construir dos ensayos audiovisuales a través de los que analizar el vacío de la memoria histórica en España. En un contexto reciente donde se debatió la necesidad de una ley para paliar el silenciamento impuesto tras la Guerra Civil, esta película se presenta como un ejercicio de historia contrahegemónica. EL cuestionamento del archivo como lugar donde elaborar el sentido del pasado, las dudas de la causalidad que impregnó la historia del periodo de la transición hacia la democracia y la reificación constante de la memoria son temas que recorren de manera transversal las cuatro horas de film proyectadas en dos partes.
Actualizado el 23.02.2009
NORABOA MARÍA!
lunes, 20 de abril de 2009
Migradas: Mujeres importadas
Taller de video orientado a mujeres inmigrantes en Barcelona, Octubre del 2008.
Participaron: Asmahane, Cristina, Maritza, Nathalie, Paola, Patricia, Soledad Tania. Edición y taller: Tania Ramos y Lucía Egaña.
Participaron: Asmahane, Cristina, Maritza, Nathalie, Paola, Patricia, Soledad Tania. Edición y taller: Tania Ramos y Lucía Egaña.
Etiquetas:
Inmigradas,
Vídeo
miércoles, 8 de abril de 2009
Video Historia con mulleres + Opinión: Vergüenza para Karzai
CRÓNICA: OPINIÓN PUNTO DE OBSERVACIÓN
Vergüenza para Karzai
SOLEDAD GALLEGO-DÍAZ/ EL PAIS 05/04/2009
Lo que está haciendo Occidente en Afganistán es vergonzoso. Es humillante y deshonroso que los mismos Gobiernos que acaban de anunciar una nueva estrategia para "revitalizar los esfuerzos comunes" y ayudar a transformar ese país en un régimen aceptable internacionalmente, se mantengan en completo silencio ante la aprobación de una ley que condena, de nuevo, a las mujeres afganas a la peor de las esclavitudes. "El silencio de Occidente está siendo desastroso para los derechos de las mujeres en Afganistán", protesta la responsable de la Comisión Independiente de Derechos Humanos, Soraya Sobhrang.
Los derechos de las mujeres afganas son la moneda de cambio a la hora de conseguir apoyo contra el terrorismo
Hay que impedir que en Afganistán se aprueben leyes que legalicen, justifiquen y amparen la esclavitud
La ley que acaba de ser firmada por nuestro gran aliado, el elegante presidente Hamid Karzai, retrotrae a las mujeres a la peor época de los talibanes, pero eso no parece alarmar a nuestros gobernantes, que tienden a considerar a las mujeres afganas, y a sus derechos, como una moneda de cambio razonable a la hora de conseguir apoyo contra el terrorismo. Si Karzai necesita los votos de los shiíes y éstos le exigen la nueva ley, Occidente cierra los ojos y mantiene la boca cerrada.
Conste aquí que los políticos reunidos en la Conferencia de Alto Nivel sobre el futuro de Afganistán, celebrada en La Haya el pasado 31 de marzo, que han sido capaces de negociar con Karzai sin pedir la previa, inmediata y total derogación de esa ley, se han mantenido en un vergonzoso silencio frente a algo que sólo tiene precedentes en la legislación antisemita de la Alemania nazi.
El texto exacto de la ley se mantiene en secreto, pero se sabe que ya ha sido firmada y que obliga a las mujeres afganas a pedir permiso a sus maridos para salir de casa y a depender completamente de ellos para poder recibir ayuda médica, educación o buscar trabajo. Tampoco pueden rehusar tener sexo con sus cónyuges. Los políticos occidentales aceptan, en general, que si una mujer es obligada a tener sexo con su marido se está produciendo una violación, pero ese principio no rige, por algún extraño motivo, para las mujeres afganas, cuyos derechos humanos no tienen nada que ver con los derechos de las mujeres del cualquier otra parte del mundo civilizado.
Es totalmente inaceptable que por ningún motivo, excusa o justificación cultural se abandone a las mujeres de Afganistán y se consienta que las autoridades de ese país sustraigan de cualquier negociación o acuerdo el derecho de las mujeres a ser consideradas seres humanos autónomos. No se trata de la dificultad de luchar contra costumbres arraigadas, sino de algo mucho más simple: de impedir que se aprueben leyes que legalicen, justifiquen y amparen la esclavitud.
Resulta increíble que ocho años después de establecer una fuerte presencia occidental en Afganistán, de miles de millones de dólares invertidos en ese país, todavía haya que recordar a nuestros dirigentes que no es posible ningún acuerdo con Afganistán que no incluya el respeto a los derechos humanos de las mujeres. Dejarlas salir libremente de sus domicilios, sin permiso de nadie, debe ser una obligación legal. Es desalentador y vergonzoso tener que repetir ocho años después: "No sin las mujeres".
Los responsables políticos occidentales no pueden escudarse en que esta nueva ley les haya cogido por sorpresa. En los últimos tiempos, los pasos atrás en la situación de las mujeres han sido constantes. ¿Hemos exigido la puesta en libertad del estudiante Sayed Pervez, cuya condena a 20 años de cárcel por difundir información favorable a las mujeres acaba de ser ratificada por la Corte Suprema afgana? ¿Hemos protestado por la expulsión del parlamento de la diputada Malalai Joya, que osó comparar la cámara con "un establo de animales"? Silencio. (En otro orden de cosas, ¿somos conscientes de que nuestra actitud timorata y falta de convicción ha hecho que lleguemos a una situación en la que nadie se atrevería a escribir hoy día Los versos satánicos, de Salman Rushdie, y mucho menos a publicarlos?).
El Gobierno español, que ha vinculado buena parte de su cooperación internacional a programas de género que ayuden a las mujeres en países poco desarrollados, mantiene, sin embargo, un completo silencio sobre Afganistán. Rodríguez Zapatero siempre ha considerado que la presencia de nuestras tropas en ese país es legítima e, incluso, en la mencionada conferencia de La Haya ha ofrecido ampliar esa participación, con el probable envío de guardias civiles que colaboren en el mantenimiento del orden y la seguridad. ¿De quiénes? ¿Está, acaso, más justificado salir de Kosovo que de Afganistán? ¿Por qué?
solg@elpais.es
viernes, 3 de abril de 2009
Todas somos marías revolucionarias
Recomendación literaria feminista:

Guillermina Domínguez Touriño e Felicia Estévez Salazar (2009) Tres mulleres galegas de armas tomar. María Balteira, María Castaña e María Soliña, Santiago de Compostela, Baía edicións, 80 pp. (15 Euros)
Este libro é unha escolma das tres marías, máis antigas, precedentes de tantas e tantas mulleres loitadoras: María Castaña, María Soliña e María Balteira.
...
Esta é unha nova historia coas poucas fontes e referencias que delas hai, os moitos rumores que tamén corren ao falar delas e as ganas de facer algo que chegue ás rúas, ás escolas, ás novas xeracións de rapazas e rapaces que teñen que seguir a construír un mundo en que mulleres e homes sigan facendo del un lugar máis habitable no sentido máis humano e xusto da expresión.
Ben é verdade que sen ‘’mulleres de armas tomar’’, moitas de nós non teriamos chegado a medrar nas condicións en que o fixemos e o noso vagar tería sido moito máis penoso. En aras de poder facer unha pequena homenaxe ás mulleres en xeral e a estas en particular polas súas circunstancias máis coñecidas popularmente, foi polo que nos decidimos a emprender tamaña empresa, nada doada, por certo.
Nada doada, porque as eruditas e os eruditos practicamente o dixeron todo destas tres mulleres e tampouco se pretendía nin pretende atopar incunábeis que se refiran a elas, nin facer unha profunda investigación, só transmitir o pulo que mulleres como elas lle deron á mesma historia, o que loitaron, o que sufriron e só polo simple feito de pertencer a un xénero que non era o protagonista da historia nos momentos que lles tocou vivir.
Así a nosa pretensión sinxela é contar parte do seu devagar pola vida, cos atrancos que supuxo vivir no Betanzos do século XIII, no Lugo do século XIV e na Cangas do Morrazo do XVII, engadíndolle o feito de seren mulleres nun mundo de homes.
...
Non se pretende facer historia “compensatoria” falando destas tres mulleres concretas, senón de reivindicar a visibilidade das mulleres no devir histórico ao igual que aquilo de que “o pobo que non coñece a súa historia está condenada a repetilo”. E isto poderiamos estendelo á historia social, á historia das mulleres como parte integrante dunha sociedade que, por diversos motivos, as silenciou. Reivindicar as súas vidas, fazañas e movementos nas diferentes etapas da Historia, fará que as mulleres contemporáneas teñan referentes máis que suficientes para seguir cara ao camiño da igualdade como cidadás de pleno dereito.
(Introdución do libro).
Suscribirse a:
Entradas (Atom)